Czy dyżur w aptece w Dzień Wigilijny różni się czymś od pracy w inne dni w roku?
Zazwyczaj w ten szczególny dzień jesteśmy myślami już zupełnie w innym wymiarze i tylko odliczamy minuty do końca zmiany. Jedną ręką wydajemy leki, a drugą w myślach wyciągamy w kierunku opłatka. Można tego dnia dostrzec bezkresny ocean samotności, który rozlewa się wśród starszych ludzi, o których rodziny zapomniały. W pamięci powracają Ci, którzy do wigilijnej wieczerzy już nie usiądą, a których twarzy nie jesteśmy w stanie zapomnieć.  Świat zamiera w ciszy zbliżając się ku wieczorowi.

Tego dnia także zdarzają się cuda: te mniejsze, a czasami i większe. Najważniejsze, żeby tego cudu nie przeoczyć i docenić te, które cały czas trwają, dostrzec cuda najmniejsze, nawet takie, które z pozoru na cuda nie wyglądają.

Tuż po otwarciu apteki wbiegła pani z plikiem weterynaryjnych recept. Drżącą ręką podała je i opowiedziała co się stało. Jak co roku udekorowała świątecznie mieszkanie: postawiła choinkę, porozwieszała stroiki. Dodatkowo kupiła Gwiazdę Betlejemską, roślinkę doniczkową, która od pewnego czasu stała się tak samo ważnym symbolem świąt jak drzewko. Niestety nie była świadoma, że roślinka jest bardzo trująca. Niczego nie podejrzewając dopuściła do tego, że jej ukochany pies najadł się kolorowych listków. Efektem tego było ostre zatrucie. Kiedy tylko zorientowała się co się stało, od razu pobiegła do weterynarza.  Pieska poddano leczeniu objawowemu w klinice i odesłano do domu z nadzieją, że może coś uda się zrobić. Przez cały wigilijny dzień temat zatrutego zwierzaka powracał. Pani jeszcze kilkakrotnie przychodziła po leki, zestawy do kroplówek i inne pomoce.
- Nie udało się – powiedziała, kiedy przyszła ostatni raz. Zapłakana, ze zwieszoną głową i dość mocno zmęczona całym dniem. Walczyła bardzo dzielnie, chociaż sytuacja nie dawała zbyt wielkich szans na powodzenie od początku.

Robiło się coraz później i nadchodził czas, kiedy należało już iść w stronę domu. Jeszcze tylko sprzątnę aptekę i …
W kącie, obok podjazdu dla osób niepełnosprawnych siedział królik, taki ze zwieszonymi uszkami, baranek. Małe stworzonko, przestraszone i takie nieporadne. A na dodatek trafiło jakby nie w te święta co trzeba! Pomyślałam, że w Wigilię to zawsze coś się dzieje niezwykłego: pacjenci gubią portfele, kłócą się z najbliższymi, podejmują ważne życiowe decyzje, ale królik tuż przed zamknięciem apteki to już przesada!

Nie mogłam go zabrać do domu, ponieważ moje psy i kot nie tolerują gryzoni. Nie mogłam go także zostawić w aptece, bo to nie jest miejsce, gdzie można trzymać zwierzaki. Kiedy sprawdzałam recepty, a królik co jakiś czas zerkał na mnie, przyszła mi do głowy pani, która tak bardzo dzisiaj walczyła o innego zwierzaka. Takiego, którego bardzo kochała. Zadzwoniłam do niej i umówiłam się, że coś jej przyniosę wracając z pracy.
Otworzyła mi cała zapłakana. Kiedy zobaczyła, co trzymam w rękach, jakby lekko się ożywiła. Podałam jej króliczka. Przytuliła go. Zanurzyła twarz w rudym futerku. Potem się rozpłakała. Szybciutko opowiedziałam jej całą historię, a ona powiedziała coś co mi utkwiło w pamięci: „To taki malutki cud, dobrze, że go pani w porę dostrzegła, powstanie z tego wiele dobrego.”

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzę wszystkim czytelnikom, aby dostrzegali i doceniali cuda, nawet te najmniejsze, bo może z nich powstać jeszcze więcej dobrego niż potrafią sobie nawet wyobrazić.

Starsza kobieta klęczała przed Panem od Gołębi i, zalewając się łzami, całowała go po rękach.
Pani magister, czy widziała pani, jak bardzo brudzą te okropne gołębie?! Toż to tylko choróbska roznoszą, a ja się tak o te moje dzieci boję, żeby czegoś nie złapały. Przeganiam ptaszyska codziennie, a one wracają. Założyłem już nawet kolce na parapecie i rozwiesiłem druty, żeby tylko sobie poleciały paskudy jedne. Co z tego, że ja tak bardzo dbam o to, żeby ich tu nie było, skoro ten pan ciągle je dokarmia. Tyle razy go przeganiałem razem z tymi jego pierzakami – dziada jednego starego, a on dzień w dzień przychodzi tu i rozsypuje kaszę, chleb i kto go tam wie, co jeszcze. Jest tak punktualny, że można zegarki nastawiać. Po co ten człowiek życie marnuje na te wstrętne ptaki?! Widziała pani, jaki obszarpany jest i zaniedbany? Nic na niego nie działa: ani  jak na niego krzyczę, ani nawet jak mu te gołębie potrułem. On tylko się łagodnie uśmiecha albo patrzy ze łzami w oczach, kiedy na niego krzyknę! Już nie mam na niego pomysłów – narzekał sąsiad.

Faktycznie, codziennie można spotkać w pobliżu naszej apteki nietuzinkową postać. Wysokiego, dobrze zbudowanego mężczyznę, ubranego w ciemny płaszcz, kroczącego spokojnie od trawnika do trawnika i rozsypującego pożywienie dla ptaków. Ten starszy człowiek ma w sobie siłę i łagodność. Ze zniszczonego, skórzanego nesesera wykłada porcje ptasich przysmaków i patrzy, jak jego podopieczni pałaszują. Kiedy przechodzi, zewsząd pojawiają się skrzydlaci przyjaciele. Wiatr unosi pióra, które zostają na chodniku po przejściu tego niezwykłego korowodu. Widok ten tak bardzo spowszedniał okolicznym mieszkańcom, że nikogo już właściwie nie dziwi. Tym bardziej nikt do tej pory nie zadał sobie pytania, kim jest ten niezwykły człowiek, który nie opuścił ani jednego dnia (czy słońce, czy deszcz), żeby nakarmić gołębie. Bo to właśnie głównie gołębie przybywają na ucztę.

Od kiedy na receptach pojawiły się pesele, aptekarze wiedzą oprócz tego, gdzie pacjent mieszka i jak się nazywa, także to, w jakim jest wieku. Taką też wiedzę posiadłyśmy i my, realizując recepty przynoszone przez Starszego Pana. Ptasi opiekun przyjeżdżał z daleka i mało kto domyśliłby się, patrząc na niego, że ma ponad 80 lat. Sprawiał wrażenie człowieka żyjącego w pełnej harmonii z naturą i pogodzonego z losem. Zawsze emanował spokojem. Miał tak jasne oczy, wydawało się, że ich błękit zlewa się w jedność z siwizną jego włosów. Niezależnie od pogody, zawsze ubrany w ciemny płaszcz jak w służbowy uniform, kroczył spokojnie. Nie mogę zgodzić się z sąsiadem, że był człowiekiem zaniedbanym. Wielokrotnie przyjmowałam od niego recepty, widziałam jego zadbane dłonie. Miał wyjątkowo piękne, smukłe palce. To wszystko sprawiało, że nie sposób było go nie zauważyć.
Któregoś dnia w okolicach południa wszedł do apteki ów tajemniczy miłośnik gołębi. Podał receptę i cierpliwie czekał, aż przyniosę wszystkie przepisane pozycje. Kiedy wróciłam z zaplecza, moim oczom objawiła się niesamowita scena. Starsza kobieta klęczała przed Panem od Gołębi i, zalewając się łzami, całowała go po rękach. On próbował ją podnieść z ziemi i uciszał. Sprawiali wrażenie jakby się znali, ale takie powitanie było co najmniej krępujące. Po chwili sytuacja jakby się ustabilizowała. Oboje siedli przy stoliku i zaczęli rozmawiać. Pan przeprosił i powiedział, że odbierze leki jutro. Za chwilę wstał, pożegnał się bardzo elegancko ze wszystkimi i wyszedł.

Pani poprosiła o szklankę wody i postanowiła chwilę ochłonąć z emocji. Po jakimś czasie wstała z krzesła i podeszła do okienka. Była jeszcze lekko zdenerwowana. Przeprosiła za zamieszanie, jakie wyniknęło z powodu jej zachowania, i cichym głosem opowiedziała, skąd zna Pana od Gołębi. Okazało się, że ów Pan jest emerytowanym lekarzem, specjalistą ginekologiem-położnikiem. Po wojnie odbywał staż w szpitalu w okolicach Wrocławia, był wtedy młody i jeszcze mało doświadczony, natomiast miał cechę najważniejszą dla lekarza – szanował pacjenta i widział w nim człowieka. Ze względu na specjalizację, jaką wybrał, było to szczególnie cenne. Widział w pacjentce kobietę i jej ludzkie emocje: strach, czasem rozpacz. Potrafił okazać serce w chwilach dla niej najtrudniejszych, nigdy się nie poddawał i walczył do końca o każde życie. Mówił, że „zawsze jest czas, żeby się poddać”. To właśnie powtarzał przed laty pani, którą spotkał w naszej aptece, kiedy kolejne ciąże kończyły się niepowodzeniami. Potrafił przyjść w nocy do sali, kiedy płakała, i potrzymać ją bez słowa za rękę. Nakłaniał do kolejnych prób. W końcu, kiedy się udało, był przez cały czas przy niej, kiedy rodziła prawie przez dwa dni. Ludzie wiedzieli, że nieważne czy słońce, czy deszcz on, jak obieca, to będzie. Tą niezłomnością i wytrwałością zarażał innych. Po kilku latach pracy w podmiejskim szpitalu dostał ofertę zagranicznego kontraktu. W czasach PRL-u była to ogromna szansa. Skorzystał z niej. Poświęcił się całkowicie pracy, zaniedbując życie osobiste. Kiedy przeszedł na emeryturę, wrócił do Polski. Pani magister, ja te oczy to poznałabym wszędzie, to bardzo dobry człowiek, On mi życie uratował, mnie i mojemu dziecku – opowiadała wyraźnie wzruszona pacjentka. Wie pani, co On mi zawsze mówił, jak traciłam kolejne ciąże? Że Dusze Aniołków jak gołębie lecą do nieba…